De Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (WGBH/CZ) wordt stapsgewijs aangepast naar een volledige toegankelijkheid van het openbaar vervoer voor mensen met een beperking. Dit moet uiteindelijk voor 2030 gerealiseerd zijn. Omdat een aantal aanpassingen nogal wat voeten in de aarde hebben, is er een lange termijn gesteld om alles te regelen. Een voorbeeld hiervan is de aanpassing van alle perrons in Nederland, zodat mensen in een rolstoel vanaf het perron de trein, bus, tram en metro zelfstandig in kunnen rijden.

In tijdsvolgorde moeten de volgende aanpassingen zijn gerealiseerd:

Voor de provincie Utrecht is van belang dat vanaf het voorjaar 2012 98% van alle bussen en de sneltram Utrecht-Nieuwegein toegankelijk moeten zijn.

Bij klachten kunt u zich tot diverse instanties wenden, zoals de openbaar vervoersvoorziening en de gemeente. De klachtenconsulenten van Art.1 Midden Nederland helpen u ook graag verder. In een persoonlijk gesprek is alle ruimte om uw ervaring te delen. Samen met u wordt bekeken hoe de klacht het beste kan worden afgewikkeld. De procedure is gratis.

Meer informatie is te vinden op de site van het Ministerie van Infrastructuur en Milieu.

De mensenrechtenorganisatie belicht de impact die discriminatie op grond van religie of geloof heeft op moslims. Amnesty International heeft Nederland al eerder op de problemen gewezen, zoals beperkingen op de bouw van gebedshuizen en het verbod op gezichtsbedekkende kleding.

‘Het dragen van religieuze en culturele symbolen en kleding is onderdeel van het recht op vrijheid van meningsuiting. Ook maakt het deel uit van het recht op godsdienstvrijheid. Deze rechten moeten door alle geloven in gelijkheid kunnen worden genoten’, aldus Amnesty International.

In 2010 oordeelde de Commissie Gelijke Behandeling dat een bedrijf onderscheid op grond van godsdienst gemaakt door een sollicitante af te wijzen voor een functie vanwege haar hoofddoek. Art.1 Midden Nederland heeft daarin een adviserende rol gehad. Direct onderscheid op grond van godsdienst is verboden, tenzij er sprake is van één van de wettelijke uitzonderingen. Dat één van de wettelijke uitzonderingen in deze zaak van toepassing zou kunnen, is niet bewezen.

 Antidiscriminatiewetgeving niet goed uitgevoerd

Het rapport benadrukt dat Belgische, Franse en Nederlandse wetgeving die discriminatie op arbeidsmarkt verbiedt niet goed wordt uitgevoerd. Discriminatie komt te vaak voor op de arbeidsmarkt en er worden daarop geen stappen tegen ondernomen. Het wordt werkgevers toegestaan te discrimineren, omdat het dragen van religieuze symbolen niet is toegestaan bij het uitoefenen van het publieke deel van de functie en dus het de ‘neutraliteit’ van het bedrijf zou schaden. Dit mag geen reden zijn om tot een algemeen verbod op bepaalde kleding te komen. Daarnaast is er in het onderwijs sprake van discriminatie. Leerlingen zouden in België, Nederland, Frankrijk, Spanje en Zwitserland geweigerd worden, vanwege het dragen van religieuze of culturele symbolen. Dit alles is in strijd met antidiscriminatie wetgeving van de Europese Unie.

De Minister gaat op korte termijn met gemeenten en politie praten om te kijken wat er te doen valt. De inzet van ‘mystery-guests’ zijn daarin een optie. Het intrekken van een horecavergunning kan de uiterste consequentie zijn. Daarnaast deelde hij mee dat discriminatie door uitzendbureaus harder aangepakt moet worden.

Leers reageerde op een oproep van Kamerlid Tofik Dibi van GroenLinks, die zich al jaren inzet tegen het dubieus deurbeleid. In 2007 heeft hij samen met EditieNL een reportage over discriminatie in uitgaansgelegenheden gemaakt, genaamd: ‘Geen Marokkanen in mijn club’. Hij kan over dit soort incidenten meepraten: ‘Ik heb als student vaak genoeg buiten de deur moeten blijven. En mijn broertjes ook.’

Volgens Dibi komt het wekelijks voor dat jongeren onterecht geweigerd worden aan de deur. Door middel van ‘mystery-guests’ wil hij het probleem in kaart brengen en roept tevens op jongeren vaker aan de bel te trekken. Hierdoor kan inzichtelijk gemaakt worden om welke aantallen het gaat.

Uit recentelijk gepubliceerde onderzoek naar ongelijkwaardigheid in de provincie Utrecht van het Utrechts Regionaal College van Portefeuillehouders bleek dat veel jongeren die discriminatie ervaren dit niet bij een instantie zoals de politie of Art. 1 Midden Nederland melden. Veelal wordt gedacht dat hun klachten toch niet serieus worden genomen.

Art.1 Midden Nederland schaart zich achter de oproep van Tofik Dibi en de aanpak van minister Leers en roept jongeren op om gevallen van discriminatie bij de deur wel te melden. Als antidiscriminatiebureau zetten wij ons in voor gelijke behandeling in de provincie in alle delen van de samenleving. Door meldingen kan discriminatie in het uitgaansleven zichtbaar worden gemaakt en worden gepresenteerd aan de gemeenten en kan actie worden ondernomen.

Dit gebeurt door middel van een grootscheepse enquête die tot medio juni 2012 via LGBT Survey is in te vullen.

Behalve incidentele nieuwsberichten over de discriminatie van lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender (LHBT-)mensen, is er in de Europese Unie (EU) nauwelijks onderling vergelijkbare informatie verzameld over de dagelijkse ervaringen van LHBT’s met betrekking tot discriminatie.

Daarom heeft het Agentschap voor Fundamentele Rechten (FRA) nu de allereerste online-enquête in de Europese Unie gemaakt om een juist beeld te krijgen van het leven van LHBT’s van 18 jaar of ouder.

Hiermee probeert het FRA hun ervaringen in kaart te brengen. De enquête wordt gehouden in alle 27 EU-lidstaten en Kroatië.

De resultaten van de enquête zullen de agenda voor de komende jaren voor de gelijke behandeling van LHBT’s bepalen, onder meer via de ontwikkeling van Europese richtlijnen voor gelijke behandeling van LHBT’s.

De enquêteresultaten zullen nationale en Europese overheden en niet-governementele organisaties (NGO’s) in staat stellen hun activiteiten doelgerichter te maken, met als doel LHBT’s te ondersteunen in hun leven en zich vrij te kunnen uiten in een niet-discriminerende omgeving.

De enquête is volledig anoniem – op geen enkele wijze zullen gegevens van de deelnemers en hun sessies worden opgeslagen. Het onderzoek wordt uitgevoerd door Gallup, een professioneel enquête- en adviesbureau.

Naarmate er meer mensen van verschillende achtergrond de enquete invullen, zullen de resultaten betrouwbaarder worden en zal er meer naar worden geluisterd. Het is dus van cruciaal belang voor het succes van de enquête dat deze een brede doelgroep bereikt via deelnemers die de enquête online invullen, per e-mail doorsturen, deze op sociale media plaatsen, of gewoon door hun eigen LHBT-vrienden uit te nodigen om deel te nemen.

Vanaf maandag 2 april a.s. start dit grootste LHBT-onderzoek dat ooit in Europa gehouden is.

Dit gebeurt door middel van een grootscheepse enquête die tot medio juni 2012 via LGBT Survey is in te vullen.

DOE MEE! JOUW ERVARING TELT!

BRON: COC Midden Nederland

Samenvatting onderzoek

21 maart is de internationale dag tegen racisme en discriminatie en vonden deze organisaties het belangrijk om aandacht te besteden aan dit onderwerp. Thema was de Utrechtse aanpak van discriminatie.

De opkomt van het debat was groot. Zowel professionals uit het werkveld als studenten en geinteresseerden waren bij het debat aanwezig.

In het debatpanel zaten:

Wethouder van diversiteit: Victor Everhardt
Hoogleraar Ethnic Studies:  Rinus Penninx
Voorzitter Saluti: Ditter Blom
Directeur Art.1 Midden Nederland: Martin Jansen
Programme Coördinator Human Rights, Amnesty International: Dave Hardy
Manager Vluchtelingenwerk Midden Nederland: Rian Warmoeskerken

Er volgt nog een verslag van de avond, welke op deze site te lezen zal zijn.

Art.1 Midden Nederland heeft in 2011 in het totaal 596 gevallen van vermeende discriminatie geregistreerd. Traditioneel gaan de meeste meldingen die Art.1 Midden Nederland ontvangt over discriminatie op grond van etnische afkomst, alhoewel er in 2011 een opvallende daling heeft plaatsgevonden (van 40% naar 30% van de meldingen). Meldingen van rassendiscriminatie hebben betrekking op alle terreinen in de samenleving. Bijna de helft van alle meldingen hebben betrekking op de arbeidsmarkt.

Art.1 Midden Nederland is sinds 2009 het Anti Discriminatie Bureau in de provincie Utrecht en behandelt in opdracht van alle 26 provinciegemeenten discriminatieklachten van burgers. Iedereen die zich gediscrimineerd voelt, kan daarvan melding maken bij Art.1 Midden Nederland. Samen met de melder bekijkt de klachtenconsulent van Art.1 Midden Nederland naar het probleem. In veel gevallen worden zaken opgelost door bemiddeling en emotionele ondersteuning. In enkele gevallen worden ook juridische procedures gestart. Art.1 Midden Nederland rapporteert elk jaar aan alle 26 gemeenten in de provincie Utrecht. Naast de behandeling van klachten besteedt Art.1 Midden Nederland veel aandacht aan preventie van discriminatie o.a door voorlichting op scholen, expertmeetings, openbare debatten, en gevraagd en ongevraagde adviezen aan overheden en bedrijven.

Voor meer informatie over deze cijfers, kunt u contact opnemen met ons bureau, Art.1 Midden Nederland op 030-232 86 66

Utrecht, 16 maart 2012

Uit een onderzoek van de Universiteit van Leiden blijkt dat verdachten met een ‘buitenlands uiterlijk’ die de Nederlandse taal spreken ruim vijf keer zo grote kans lopen om te worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf dan daders met een Nederlands uiterlijk die de Nederlandse taal spreken. Voor verdachten die de Nederlandse taal niet machtig zijn, is die kans maar liefst twintig keer zo hoog. De samenwerkingsverbanden van het Landelijk Overleg Minderheden (LOM) vinden deze discriminatie door de rechterlijke macht volstrekt onacceptabel. In een brief aan minister Opstelten vragen de LOM samenwerkingsverbanden hem onomwonden afstand te nemen van deze discriminerende praktijken en gepaste maatregelen te treffen.

Onlangs verscheen in het Nederlands Juristenblad het artikel ‘Verschillen in straftoemeting in soortgelijke zaken’. Het artikel doet verslag van een onderzoek naar de vraag of specifieke kenmerken van een verdachte als een al dan niet Nederlands uiterlijk en het al dan niet spreken van de Nederlandse taal een rol spelen bij het bepalen van de straf die door rechters wordt opgelegd bij vergelijkbare delicten. Daarbij gaat het overwegend om (winkel)diefstal. Uit dit onderzoek blijkt onder andere dat:
1. Daders met een ‘buitenlands uiterlijk’ die de Nederlandse taal spreken een ruim vijf keer zo hoge kans lopen om te worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf dan daders met een Nederlands uiterlijk die ook de Nederlandse taal spreken.
2. Daders met een ‘buitenlands uiterlijk’ die niet de Nederlandse taal spreken een twintig keer zo hoge kans lopen om te worden veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf dan daders met een Nederlands uiterlijk die ook de Nederlandse taal spreken.

Hoewel de variabelen als etniciteit en nationaliteit niet in dit onderzoek zijn meegenomen, ligt het voor de hand dat het bij daders met een ‘buitenlands uiterlijk’ gaat om verdachten afkomstig uit etnische minderheidsgroepen, met al dan niet de Nederlandse nationaliteit.
Dit wijst erop dat rechters zich bij de straftoemeting aan verdachten – ook aan die de Nederlandse taal machtig zijn – laten leiden door negatieve stereotypering en hierbij dus sprake is van ongelijke behandeling en discriminatie.
De LOM-samenwerkingsverbanden zijn geschrokken van de resultaten van het onderzoek. Die wijzen erop dat Vrouwe Justitia niet zo blind is voor verschillen in huidskleur, afkomst en herkomst als zou moeten. Daarmee wordt het vertrouwen van burgers in de rechtspraak en rechtsstaat ten diepste
aangetast.

De LOM-samenwerkingsverbanden hebben de discriminatie door rechters bij minister Opstelten onder de aandacht gebracht en de minster verzocht gepaste maatregelen te treffen en op korte termijn met de LOM samenwerkingsverbanden overleg te voeren.

Noot voor de redactie (niet voor publicatie):
Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Hasib Moukaddim, directeur van het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders, SMN: tel.: 030-2367327 en 06-41826344

Met de resultaten uit het onderzoek wil de CGB werknemers en werkgevers bewust maken van de tot nu toe verborgen gebleven omvang van de problematiek. “Er zijn nog veel meer vrouwen die een onprettige ervaring hebben meegemaakt, maar van die 45%, daarvan kunnen we zeggen; dat wijst heel serieus op discriminatie. Dat is ontzettend veel. Dat zou betekenen dat jaarlijks ruim 65.000 vrouwen in Nederland te maken krijgen met situaties die duiden op zwangerschapsdiscriminatie,” vertelt Laurien Koster voorzitter van de CGB. Via TNS-NIPO is een enquête uitgezet die binnen een week door meer dan duizend vrouwen is ingevuld. Ook spraken de onderzoekers met werkgevers en hielden ze diepte-interviews met vrouwen.

Verhoogde kans op discriminatie

Vrouwen met een lager beroepsniveau of een tijdelijke baan hebben een verhoogde kans op discriminatie bij werving en selectie. Zo vermoedt 25% van de ondervraagden die werk zocht op VMBO-niveau dat ze zijn afgewezen vanwege hun zwangerschap, moederschap of kinderwens. Om dezelfde redenen ging bij 67% van deze vrouwen het contract niet door of wijzigde de voorwaarden. Bij vrouwen op WO-niveau ligt dit percentage op 11%. Verder geeft 44% van de vrouwen met een tijdelijk contract aan dat dit niet is verlengd vanwege zwangerschap. Bianca was taxichauffeur en zwanger, zij vertelt in Altijd Wat: “Ik kreeg nooit klachten en mijn contract zou gewoon verlengd worden. Vandaar dat mijn ontslagbrief vanwege mijn zwangerschap mij totaal overrompelde.” Vrouwen met een leidinggevende functie hebben juist bij terugkomst na het zwangerschapsverlof meer kans op discriminatie. Zo worden taken ongevraagd geschrapt of worden de eigen werkzaamheden niet teruggegeven.

Negatieve gevolgen

Zwangere vrouwen of moeders ondervinden eveneens negatieve gevolgen in relatie tot de arbeidsvoorwaarden (31%). Het verlof moest bijvoorbeeld gecompenseerd worden met vakantiedagen of promoties gingen niet door. 23% ervoer discriminatie met betrekking tot de arbeidsomstandigheden. Het functioneren werd kritischer gevolgd en vrouwen kregen openlijk kritiek op de zwangerschap.

Verborgen probleem

Slechts 36% van de vrouwen die een situatie heeft genoemd die wijst op discriminatie voelt zich ook gediscrimineerd. Dit komt onder andere door gebrek aan kennis over dit onderwerp, zowel bij de werknemers als de werkgevers. Daarnaast is discriminatie niet altijd makkelijk aan te tonen. De situaties waarin discriminatie makkelijker wordt herkend, zijn bij een sollicitatie, contractverlenging of -aanbieding en ontslag. Mede door het niet herkennen van het probleem, melden vrouwen het ook niet makkelijk. Slechts 10% van de gediscrimineerde vrouwen diende hierover een klacht in. Een belangrijke reden is dat vrouwen denken dat het weinig zin heeft en hun relatie met hun leidinggevende niet op het spel willen zetten. Maar ook vermoeidheid door de zwangerschap, stress en angst om benadeeld te worden spelen een rol. Het lage meldingspercentage kan verklaren dat werkgevers de gesignaleerde discriminatie maar heel beperkt herkennen.

Rol werkgever

Een deel van de ondervraagde werkgevers geeft aan dat in specifieke gevallen het economisch belang prevaleert boven het belang van de vrouw. Zo geven zij in geval van tijdelijke banen eerder de voorkeur aan een vrouw die niet zwanger is. Bij werkgevers waar personeel veel fysiek werk moet verrichten, is men minder snel geneigd vrouwen aan te nemen die zwanger zijn. Met name doordat het voor zwangere vrouwen in de latere fase van de zwangerschap moeilijker is om door te werken. Ook omzetverlies of de kosten rondom het inwerken van tijdelijke mensen op leidinggevende functies speelt een rol. Koster: “Kinderen zullen geboren blijven worden en het is sociaal en economisch belangrijk dat vrouwen blijven werken. Er is dus voor alle partijen werk aan de winkel. Het is aan de overheid en de sociale partners om te zoeken naar oplossingen,zoals het onderbrengen van dit soort kosten in een collectieve voorziening of werknemersverzekering.” Natuurlijk zijn er werkgevers die het goed doen en een voorbeeld kunnen zijn voor andere werkgevers. Deze werkgevers proberen door middel van constructieve oplossingen een evenwicht te zoeken tussen bedrijfsbelang en het belang van de zwangere werkneemster.

Voor meer informatie:

www.zwangerenwerk.nl